Emilia. Meble, muzeum, modernizm

(okładka miękka)
Emilia. Meble, muzeum, modernizm (okładka miękka, książki)
Liczba stron: 256
Data premiery: 09-05-2016
Wydawca: Karakter

Dostępność: Dostępny | Wysyłamy w 48 godzin

Normalna cena:
59,00 zł
Special Price 37,99 zł
- +
LUB

Opis

Portret legendarnego warszawskiego budynku. 
Stojący pomiędzy wieżowcami, piętrowy, całkowicie przeszklony pawilon z charakterystycznym, ekspresyjnie łamanym dachem jest doskonale znany wielbicielom peerelowskich komedii (to tu toczy się akcja filmu „Nie lubię poniedziałku”), miłośnikom sztuki współczesnej i rosnącej rzeszy entuzjastów architektury modernistycznej.

Oddany do użytku w 1970 roku, przez lata był najbardziej znanym stołecznym domem meblowym, by w 2012 roku stać się tymczasową siedzibą Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Jako muzeum gościł m.in. odwiedzaną przez tysiące widzów wystawę obrazów Andrzeja Wróblewskiego, ale także skwer sportów zimowych z torami do sankorolek, festiwal muzyki klasycznej Kwartesencja czy pokazy kina awangardowego. We wszystkich tych rolach sprawdził się znakomicie.

Choć z zewnątrz wydaje się niewielki, wewnątrz zaskakuje przestronnością – jest zaprojektowany tak, by pomieścić obszerne ekspozycje, niezależnie od tego, czy pokazywane są tu meble, czy dzieła sztuki.

Pawilon Emilia należy do najciekawszych przykładów powojennego modernizmu i jest jednym z ostatnich zachowanych warszawskich pawilonów handlowych z tego okresu. Niestety, grozi mu wyburzenie.

„Emilia: meble, muzeum, modernizm” to wielowątkowa biografia tego budynku. Pisze o nim – w kontekście odbudowy całego śródmieścia Warszawy i w kontekście absurdów socjalistycznego handlu – historyk Błażej Brzostek, piszą historycy architektury. Przedstawiamy także dzieje „muzeum w sklepie meblowym”, czyli ostatnich kilku lat, kiedy Emilia stała się jednym z najbardziej popularnych i lubianych miejsc na kulturalnej mapie Warszawy. Historycy sztuki i konserwatorzy szukają też odpowiedzi na pytanie, dlaczego najwybitniejsze przykłady polskiego modernizmu są dziś niszczone pod nową zabudowę i jak należy skutecznie chronić tę architekturę.

Tekstom towarzyszy szeroki wybór zdjęć archiwalnych oraz dokumentacja fotograficzna budynku przygotowana przez znakomitą fotografkę architektury, Maję Wirkus.


Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

Dodatkowe informacje

Autor Opracowanie zbiorowe
Nazwa Emilia. Meble, muzeum, modernizm
Liczba stron 256
Data premiery 09-05-2016
Wydawca Karakter
Seria Mówi muzeum
Oprawa miękka
EAN 9788365271105
Numer wydania I
Język wydania polski
Język oryginału polski
Rok wydania 2016
Forma książka

Opinie

Oceń ten produkt jako pierwszy

Napisz własną recenzję

Oceniasz: Emilia. Meble, muzeum, modernizm

Jak oceniasz ten produkt? *

 
1 1 gwiazdka
2 2 gwiazdki
3 3 gwiazdki
4 4 gwiazdki
5 5 gwiazdek
Ocena
  • Limit znaków:

Dostawa

Koszty dostawy:

Zamówienie do 149 zł

DostawaPłatność onlinePłatność
przy odbiorze*
Punkt odbioru 0,00 zł -
Pocztex Kurier 48 4,99 zł 7,99 zł
Kurier 7,99 zł 10,99 zł
Paczkomaty Inpost 6,99 zł -

Zamówienie powyżej 149 zł

DostawaPłatność onlinePłatność
przy odbiorze*
Punkt odbioru 0,00 zł -
Pocztex Kurier 48 0,00 zł 5,99 zł
Kurier 0,00 zł 5,99 zł
Paczkomaty Inpost 0,00 zł -

*Płatność przy odbiorze dostępna tylko dla zarejestrowanych użytkowników.

Autor

Opracowanie zbiorowe to utwór, który składa się z wielu odrębnych części, przygotowanych przez różnych twórców. W żaden sposób nie współpracują oni ze sobą ani nie porozumiewają się przy tworzeniu dzieła. Każdy z nich pracuje nad indywidualnym materiałem, realizując swój wkład. Nie zachodzi więc pomiędzy nimi stosunek współautorstwa. Inicjatorem, organizatorem, koordynatorem i instytucją finansującą powstawanie opracowania zbiorowego jest wydawca. Łączy on w całość poszczególne partie dzieła i jest odpowiedzialny za jego finalny kształt. Decyduje również o tym, jak przedstawia się skład zespołu twórców, w jaki sposób powstały utwór jest eksploatowany oraz jakie wynagrodzenie przysługuje poszczególnym autorom.


Opracowania zbiorowe to najczęściej prace o charakterze naukowym, takie jak encyklopedie, słowniki, podręczniki, leksykony, albumy, kodeksy, czy zbiory referatów i konferencji. Stanowią one często zbiorczą prezentację dokonań różnych naukowców. Czytelnik ma dzięki temu możliwość spojrzenia na określone zagadnienie z różnych punktów widzenia i zajęcia na tej podstawie własnego stanowiska. Unika tym samym ryzyka subiektywizmu, co ma często miejsce w przypadku lektury opracowań pojedynczego autora. W ramach jednego opracowania może zapoznać się z dopełniającymi się, a nieraz także przeciwstawnymi teoriami czy opiniami. Przyjmuje się, że wkład w powstanie opracowania zbiorowego nie musi mieć charakteru twórczego. Może polegać m.in. na zgromadzeniu materiałów źródłowych, opracowaniu założeń metodologicznych, przeprowadzeniu badań i analiz danych statystycznych, interpretacji wyników badań, a także na sporządzeniu treści opracowania czy prezentacji graficznej.


Zgodnie z zapisami art. 11 prawa autorskiego, wydawcy przysługują autorskie prawa majątkowe do opracowania zbiorowego. Wychodzi się bowiem z założenia, że to po jego stronie leży finansowanie dzieła oraz ponoszenie ekonomicznego ryzyka związanego z jego publikacją. Uzyskuje on prawo do utworu jako całości oraz do jego tytułu, podczas gdy autorzy zachowują prawa autorskie do opracowanych przez siebie części. Wydawnictwa zwykle wymagają od twórców ujawnienia wkładu w powstanie opracowania zbiorowego. W tym celu jest przygotowywana tzw. deklaracja wkładu, obejmująca procentowy udział oraz zakres odpowiedzialności. Dokument ten ma przeciwdziałać nierzetelności naukowej, objawiającej się w postaci zjawisk jak „ghostwriting” oraz „guest autorship”. Pierwsze z nich dotyczy takiej sytuacji, w której twórca wnoszący istotny wkład w powstanie dzieła, jest pomijany na liście autorów. „Guest authorship” (inna nazwa to „honoraty authorship”) polega natomiast na tym, że autorstwo wydzielonej części opracowania zbiorowego przypisuje sobie osoba, która w żaden sposób nie uczestniczyła w jego tworzeniu. Jest ona dopisywana do listy autorów, co ma zwykle na celu nieuczciwe wzbogacenie swojego dorobku naukowego. W przypadku zaangażowania przez twórcę w powstawanie jego części opracowania zbiorowego instytucji zewnętrznej spoczywa na nim ponadto obowiązek zaznaczenia tego faktu we wstępie.